سه سکانس که می‌توانستند داستان‌های مجزایی را شکل دهند، به هم پیوند می‌خورند تا دیدگاه بزرگ‌تری درباره ماهیت واقعیت و سینما ارائه دهند. این سه اپیزود توسط یک گروه فیلم‌برداری در حین کار به یکدیگر متصل می‌شوند. در ابتدا، اعضای گروه معرفی می‌شوند که در حال ایفای نقش‌های دوگانه خود هستند؛ از یک سو مبلغان تحت حمایت دولت که حکومت و جامعه را ستایش می‌کنند و از سوی دیگر فیلم‌سازان مستقلی که روی فیلم خودشان کار می‌کنند. در بخش بعدی، آن‌ها در یک رستوران به دنبال مکان‌های مناسب برای فیلم‌برداری هستند که صاحب رستوران ترغیب می‌شود تا با لحنی طولانی و غم‌بار درباره زندگی فلاکت‌بار خود صحبت کند. در بخش پایانی، دو هنرور در پس‌زمینه یک صحنه، پشت میزی در یک رستوران نشسته‌اند. به تدریج برای یکی از آن‌ها روشن می‌شود مردی که با او سر یک میز نشسته، بیش از ۴۰ سال پیش در جریان جنگ جهانی دوم در یک اردوگاه کار اجباری نازی‌ها او را شکنجه کرده است.